بایگانی روزانه: نوامبر 14, 2011

بیانیه ۱۷۵ نفر از فعالان سیاسی و روزنامه‌نگاران علیه جنگ و فعالیت‌های نظامی هسته‌ای ایران

۲۳ آبان ۱۳۹۰

در این نامه آمده است: «جامعه جهانی نیز باید آگاه باشد که هر گونه اقدامی که منجر به نقض تمامیت ارضی و منافع ملی‌ کشور ایران گردد باعث بالا رفتن مشروعیت سرکوب نیروهای آزادی‌خواه در ایران خواهد شد و گفتمان صلح‌طلب را تضعیف می‌کند. هر نگاهی به چگونگی و علت بحران خارجی کنونی داشته باشیم باز در تحلیل آخر نظام جمهوری اسلامی و بخصوص بخش افراطی آن است که با خطای محاسباتی خود شعله های جنگ محتمل را بر خواهد افروخت. در مخالفت با جنگ باید بحران سازان داخل حکومت را هدف اصلی قرار داد.»

هموطنان گرامی و ایرانیان آزاده

اکنون کالبد میهن عزیزمان خسته از ضربات پی در پی ولایت جور و ستم و حکومت عاری از مشروعیت، روز های دشواری را می‌گذراند. اصرار و لجاجت حکومت بر تداوم روش های خصمانه و مخل منافع ملی و سرزمینی که با تکیه بر سیاست مشت آهنین، وحشت پراکنی و تحکیم فضای پلیسی دنبال می‌شود، آینده تاریکی را پیش روی مردم و وطن قرار داده است.

یکی از وجوه مخرب عملکرد حکومت در دهه اخیر دمیدن بر تنور بحران آفرینی در عرصه بین المللی بوده است. تعقیب ماجراجویی هسته‌ای در مرکز این اقدامات تنش زا قرار دارد که با بی اعتنایی به قوانین و معاهدات بین المللی در صدد هماورد طلبی دن کیشوت وار در پهنه جهانی و سرپوش گذاشتن بر مشکلات داخلی است.

حکومت می‌کوشد با استمرار بحران خارجی و گروگان‌گیری از طریق تقویت کانون های بی ثبات ساز در سطح منطقه و جهان ضمن انتقال تهدید‌ها به بیرون از مرز ها، بستر های لازم برای تداوم حاکمیت امنیتی و نگاه داشتن کشور در شرایط حساس و اضطراری را فراهم نماید.

انتشار گزارش جدید آژانس انرژی اتمی شواهدی را ارائه می‌دهد که اراده حاکمیت بر منحرف کردن برنامه هسته‌ای به مسیر نظامی وارد مرحله تعیین کننده‌ای شده است. حاکمین فعلی‌ با گفتمان خصمانه و عدم همکاری با آژانس روز به روز بر خطر مقابله نظامی با ایران می‌‌افزایند. در شرایطی که همسایگان ایران با تقویت روابط اقتصادی با اقصی نقاط جهان و جذب سرمایه و فن‌آوری‌های بروز گام‌های بلندی را در راه رشد اقتصادی و بهبود رفاه عمومی مردمان‌شان بر‌می‌دارند، ماجراجویی‌های بین‌المللی حکومت،ایران را روز به روز در انزوای عمیق‌تری فرو می‌برد. نتایج این انزوا در زندگی روزمره تمام مردم ایران مشهود و ملموس است و در صورت عملی‌شدن تحریم بانک‌ مرکزی ممکن است به سطح غیرقابل تحملی برسد.

حاکمانی که در انتخابات ۸۸ حقوق حقه مردم را زائل کردند و اعتراضات مسالمت آمیز آنان را به خاک و خون کشیده اند امروز شاخ و شانه‌ کشیدن در سطح جهانی را وسیله‌ای برای بازیافت مشروعیت داخلی‌ می‌دانند و خطر حمله خارجی‌ را چون چماقی برای سرکوب بیش از پیش اعتراضات کنش‌گران آزدیخواه ایرانی بکار می‌برند.

حکومت تمامیت خواه در عرصه بین المللی با دادن اطلاعات گمراه کننده، بازی با زمان، عدم همکاری کامل با آژانس انرژی اتمی، تخطی از قرار داد ان پی تی و سرپیچی از اجرای قطعنامه های سازمان ملل، صلح ستیزی را در مسیری مشابه برخورد های داخلی در سپهر جهانی دنبال می‌کند.

مدارا با جهان و احیاء حقوق شهروندان ایرانی به یک دیگر پیوند خورده است. شهروندان ایرانی در کنار مطالبه حقوق اساسی می‌بایست در حرکت خویش فقدان درک و آمادگی حاکمان در حل اختلافات جهانی از این جنس را زیر سوال ببرند.

ما تداوم بن بست کنونی، بلند پروازی هسته‌ای و قدرت نمایی تو خالی حکومت را زمینه ساز افزایش برخورد نظامی محتمل در آینده می‌دانیم که قطعا قربانی اصلی آن مردم ایران و بخصوص کودکان و اقشار زحمتکش خواهند بود. البته باید در نظر داشت بزرگنمایی خطر جنگ و هراس افکنی نیز تبعاتی منفی را متوجه مصالح جامعه ایران می‌کند.

تبعات ویرانگر جنگ اعم از محدود و اشغالگرانه بی نیاز از توضیح است اما به باور ما صرفا با محکومیت لفظی و کتبی جنگ و یک کاسه کردن سلسله جنبانان نظامیگری جهانی و آتش افروزان داخلی نمی‌توان جلوی تهاجم نظامی را گرفت. حساسیت‌ها و نگرانی های جامعه بین المللی مسیری متفاوت با شکاف ملت – دولت در ایران امروز دارد. جمهوری اسلامی تنها مخل حقوق و کرامت انسانی شهروندان ایران زمین نیست بلکه تهدیدی علیه صلح و ثبات جهانی نیز بشمار می‌آید. توجه به تمایز ماهوی این دو مقوله در بازدارندگی موثر اهمیت کلیدی دارد. این جدایی لزوما بدین معنا نیست که نمی‌توان حوزه مشترک بین مطالبات داخلی و خواسته های مشروع جهانی پیدا کرد.

به اعتقاد ما وظیفه نیروهای معتقد به دموکراسی و منافع ملی – سرزمینی ایران همسو کردن فشار های خارجی و مبارزات داخلی است. در این میان تنزه طلبی اخلاقی، برخورد ایدئولوژیک و منفعلانه کار ساز نیست بلکه باید با ارائه راه حلی به جهان نشان داد که جنبش دموکراسی خواهی مردم ایران این ظرفیت را دارد تا اجازه ندهد تنش آفرینی حکومت از آستانه تحمل نهادهای بین المللی عبور کند. در این راستا پرهیز از سیاه و سفید دیدن مناسبات جهانی و مبنا قرار دادن دو گانه دوست و دشمن دائمی و یا دیو و فرشته و عبور از انگاره های مربوط به دوران جنگ سرد ضرروی است. نگرش واقعبینانه به شرایط کنونی کشور و دنیا گوشزد می‌سازد وقتی یک جنبش فراگیر اجتماعی با ملاحظه نگرانی های مشروع جهانی در داخل کشور وجود ندارد آنگاه در فرایند تصمیم گیری جهانی، خواست نیرو های سیاسی اپوزیسیون وزنی نخواهد داشت.

غفلت از این موضوع و اسارت در پای برخورد کلیشه‌ای و دیدگاه کلاسیک ضد امپریالیسم بدون اینکه ابتکاری برای برون رفت از بحران ارائه دهد در نهایت منجر به جدایی کامل مسیر رویارویی جامعه جهانی از مبارزات آزادی خواهانه مردم ایران می‌شود. این گسست با توجه به شکاف ترمیم ناپذیر ملت – دولت در ایران و انفعال در حوزه عمل مشوق قدرت های جهانی برای انتخاب گزینه برخورد نظامی با قصد نابود سازی تاسیسات هسته‌ای و نظامی کشور خواهد شد. امری که طیف افراطی حکومت از صورت کنترل یافته آن استقبال می‌کند تا هم سیطره خود بر شریان های اقتصادی و منابع قدرت را تثبیت سازد و هم برای قرار گیری در صف اول پیکار بنیاد گرایی اسلامی با غرب برای خود مشروعیت ایجاد نماید.

برخورد مسئولانه و موثر در جلوگیری از جنگ نیازمند سازمان دهی جنبش اجتماعی قدرتمند با حضور گرایش‌ها و بخش های مختلف موزائیک اجتماعی ایران است که خواهان استقلال، سربلندی، دموکراسی،رعایت حقوق بشر،صلح پایدار و انسانی و تعامل و دوستی با دنیا هستند و با آرامش قبرستانی، بی عدالتی، خودکامگی و صلح استبدادی سر سازش ندارند.

در این میان وجود مشکلات در نظام جهانی و پاره‌ای از استاندارد های دو گانه چون عدم اعتراض به برنامه نظامی هسته‌ای اسرائیل، هند و پاکستان باعث نمی‌شود تا چشم بر روی خطا های حاکمیت بحران زا ببندیم و با گرفتن زهر فشار های خارجی، دست حاکمیت را باز بگذاریم تا با سوء استفاده از احساسات ملی گرایانه و وجود ایرادات در عرصه بین المللی و قربانی شدن مناسبات انسانی در پای منافع دول قدرتمند دنیا در برخی حوزه‌ها، راه خطرناک خود را ادامه دهد. می‌توان هم خواستار برچیده شدن تسلیحات اتمی با اولویت بخشی به نابود سازی تسلیحات اتمی دول منطقه خاورمیانه و دولت تمامیت خواهی چون کره شمالی در پروسه خلع سلاح اتمی در عرصه بین المللی شد و هم با برنامه هسته‌ای مخرب حکومت کنونی ایران مقابله کرد.

در این راستا می‌توان ضمن حفظ استقلال کشور از ظرفیت های مشروع جامعه بین المللی برای پیشبرد دموکراسی، حقوق بشر و حاکمیت ملی در ایران استفاده کرد. بجای صدور احکام کلی و قطعی در مدح و یا مذمت حمایت خارجی،شایسته است تا در یک گفتگوی ملی شرایط، پیش نیاز ها، محدوده های موجه، موضوع و مصداق حمایت‌ها و ساز و کار نظارتی برای جلوگیری از استفاده های شخصی و گروهی در برخورد حمایتی جامعه جهانی را مشخص نمود و از میدان گرفتن افراد فرصت طلب و آلترناتیو سازی از جریانات مشکوک جلوگیری کرد. راه دموکراسی در ایران از اتکا به نیروی لایزال ملت و وجود رهبری موثر و سازمان یافته می‌گذرد.

مساله اصلی تمرکز قوا بر روی چگونگی فعال کردن نیروی خفته جنبش دموکراسی خواهی است. حمایت خارجی اشکال گوناگونی دارد. ما مدافع حمایت سیاسی جامعه جهانی از مطالبات دموکراسی خواهانه در ایران هستیم.

جامعه جهانی نیز باید آگاه باشد که هر گونه اقدامی که منجر به نقض تمامیت ارضی و منافع ملی‌ کشور ایران گردد باعث بالا رفتن مشروعیت سرکوب نیروهای آزادی‌خواه در ایران خواهد شد و گفتمان صلح‌طلب را تضعیف می‌کند.

هر نگاهی به چگونگی و علت بحران خارجی کنونی داشته باشیم باز در تحلیل آخر نظام جمهوری اسلامی و بخصوص بخش افراطی آن است که با خطای محاسباتی خود شعله های جنگ محتمل را بر خواهد افروخت. در مخالفت با جنگ باید بحران سازان داخل حکومت را هدف اصلی قرار داد. در شرایطی که تبعات رکود جهانی دامنگیر اقتصاد ایران نیز شده و معضلات اقتصادی ناشی از سوء مدیریت دولت را تشدید کرده است، هیچ معیار منطقی و انسانی توجیه نمی‌کند تا مردم ایران و بخصوص افراد زیر خط فقر که هیچگاه در جریان چگونگی ماهیت برنامه هسته‌ای قرار نگرفته اند و چونان نا محرمان با آنان رفتار شده است، تاوان قدرت نمایی حاکمان بی درد و مرفه را پس بدهند!

در این راستا همکاری کامل و شفاف با آژانس انرژی اتمی و توقف موقت و مشروط غنی سازی اورانیوم هسته‌ای تا اعتماد سازی در چارچوب کنوانسیون منع گسترش سلاح های اتمی و پایان بخشی فوری به تمامی وجوه نظامی مربوط به برنامه هسته‌ای می‌تواند به عنوان یکی از مطالبات محوری جنبش دموکراسی خواهی مردم ایران در زمینه صلح خواهی مد نظر قرار گیرد. ترکیب این خواسته در کنار خواست رعایت حقوق بشر، آزادی های اساسی و دموکراسی به مراتب پتانسیل بیشتری را برای تضعیف توامان استبداد و تجاوز گری و لذا جلوگیری از جنگ خواهد داشت.

اسامی امضاکنندگان

احمد احمدیان، کمال ارس،اردوان ارشاد،جمشید اسدی،فرید اشکان،مرتضی اصلاحچی،امیر حسین اعتمادی،بیژن افتخاری،علی افشاری،مریم اکبری،محمد جواد اکبرین،کیان امانی،مهدی امینی،فریبا امینی،نادر انتصار،مریم اهری،احمد آزاد،رحیم باجغلی،احمد باطبی،حسین باقرزاده،مهران براتی،محمد برزنجه،خسرو بندری،شهلا بهار دوست، بهروز بیات،کوروش پارسا،میثاق پارسا،بهزاد پرنیان،کتایون پزشکی ،سعید پور حیدر،سعید پیوندی،علی تارخ،حبیب تبریزیان،علی تقی پور،کامران تلاطف،نیره توحیدی،مهدی جامی،جهانشاه جاوید،محمد حسین جعفری،رضا جعفریان،مهدی جلالی،آرش جنتی عطایی،مهران جنگلی مقدم،آیدین جهانبخش،پویا جهاندار،گیسو جهانگیری،رضا چرندابی،آرام حسامی،بیژن حکمت،عباس حکیم زاده، فرامرز خدایاری،امیر خدیر،فرامرز دادور،کمال داوودی،فریبا داوودی مهاجر،مهرداد درویش پور،عبدالستار دوشوکی،مهشید راستی،نیما راشدان،احمد رافت،علی راکعی،محمد رضا رحیمی راد،امیر رشیدی،سحر رضا زاده،فرامرز رفیعی،مریم روزبهانی،مینا زند سیگل،حمید زنگنه،محسن سازگارا،نسترن سامی،بهروز ستوده،نسیم سرابندی،رضا سیاوشی،سلمان سیما،کریم شامبیاتی،رحیم شامبیاتی،منصوره شجاعی،حسن شریعتمداری،روحی شفیعی،حسن شهپری،عباس شیرازی،محمد صادقی،کوروش صحتی،بیژن صفسری،سیاوش صفوی،رامین صفی زاده،ارسلان ضیائی،حسن طالبی،علی طایفی،میثم طهماسبی،شهره عاصمی،غلام عباسی،مزدک عبدی پور،سیاوش عبقری،شهلا عبقری،نازلی عراقی،مهدی عربشاهی،کاظم علمداری،حسین علوی،رضا علوی،مهرنوش علی آقایی،لیونا عیسی قلیان،حمید غفرانی،علی فاتحی،شیرین فامیلی،امیر حسین فتوحی،روزبه فروزان،کامبیز فروهر،امیر علی فصیحی،فیروزه فولادی،شهاب فیضی،آیدا قاجار،پروین قاسمی،سعید قاسمی نژاد،رضا قاضی نوری،رضا قریشی،مهدی قلی زاده اقدم،علی قنبری، فرزاد قنبری،ناصر کاخساز،علی کشتگر،الهه ککرایی،امیر کلینی،آزاده کیان،علیرضا کیانی،روبرتو گادی،امیر حسین گنج بخش،حمید مافی،مجید محمدی،پویان محمودیان،پرویز مختاری،احمد مدادی،علی مستشاری،احمد مشعوف، انوشه مشعوف،نیما مشعوف،نریمان مصطفوی،فواد مظفری،منصور معدل،امیر معماریان،رضوان مقدم،حسن مکارمی،پیمان ملاز،امید ملک،مرتضی ملک محمدی،فرشته ملکشاهی،رویا ملکی،محمود منشی پوری،اشکان منفرد،علی مهتدی،محمد مهدیان،بهزاد مهرانی،بهناز مهرانی،سید داوود موسوی،علیرضا موسوی،احمد میر فخرایی،امیر حسین میرابیان،کاویان میلانی،همایون نادری فر،ابراهیم نبوی،یوحنا نجدی،روجا نجفی،آرش نراقی،پری نشاط،بورگان نظامی نرج آباد،علی نظری،شروین نکوئی،مرتضی نگاهی، داوود نوائیان،شیوا نوجو،مهدی نوربخش،نادر هاشمی،شیخ محمد هدایتی،لعبت والا،فرزین وحدت،احمد وحدت خواه،سجاد ویس مرادی، محسن یلفانی،

خودنویس :

باراک اوباما : برخورد نظامی با ایران همچنان روی میز قرار دارد

تاکید رئیس جمهوری آمریکا بر حل مسالمت آمیز پرونده اتمی

باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا روز دوشنبه 14 – 11 – 2011 تاکید کرد همه دنیا در برابر برنامه اتمی ایران متحد است وبرخورد نظامی با ایران را بعید ندانست.

او بکارگیری روش نظامی برای توقف برنامه جنجال برانگیز این کشور را بعید ندانست.

وی تاکید کرد مساله اتمی ایران را با سران چین و روسیه که با تحریم ایران مخالفت می کنند بررسی کرده است.

اوباما در کنفرانس همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوس آرام در گفتگو با خبرنگاران تاکید کرد آمریکا طی هفته های آینده با موسکو و پکن در مورد گسترش فشار علیه ایران برای توقف فعالیت اتمی حساس در این کشور گفتگو می کند.

او تاکید کرد چین و روسیه با خواست آمریکا برای جلوگیری از تولید سلاح اتمی در ایران موافقت می کنند و واشینگتن بر همین اساس با آنها گفتگو می کند.

باراک اوباما تاکید کرد مایل است پرونده اتمی ایران از راه دیپلماتیک حل شود اما برخورد نظامی همچنان روی میز قرار دارد.

دبی – العربیه. نت

جزئیات بیشتری از مرگ فرزند محسن رضایی : جنازه وی سه روز کف اتاق هتل بوده است/ احمد به یکی از دوستانش گفته بود که در دوبی تحت کنترل است

پس از انتشار خبر مرگ مشکوک احمد رضایی فرزند دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، جزئیات بیشتری از این حادثه جهت تنویر افکار عمومی به شرح زیر منتشر می شود.

به گزارش «تابناک» طبق اطلاعات واصله، با وجود اینکه احمد رضایی با هتل قرارداد داشته و مسئولین هتل می بایست هر روز اتاق را نظافت می کردند، اما جنازه وی سه روز کف اتاق بوده است.

بنابر این گزارش، علی رضایی برادر کوچکتر احمد که برای تحویل جنازه در دوبی به سر می برد با مراجعه به هتل، از مدیران هتل علت عدم حضور در اتاق برای نظافت را سوال کرده اما مسئولان هتل ضمن سر باز زدن از بیان حقیقت ماجرا، به پاسخ های غیر منطقی و دور از توافق و قرارداد اکتفا کرده اند.

در همین حال، یکی از اعضای پلیس دوبی که در محل حادثه حضور پیدا کرده، عنوان کرده که پس از حضور در اتاق محل حادثه، جسد احمد رضایی در کف اتاق افتاده بوده و یک جلد قرآن و پارچه ای که مزین به اسماء الهی بوده در کنار وی افتاده بود که در تحقیقات نیز به آن اشاره شده است.

از سویی، دو ماه پیش از این واقعه، احمد رضایی در دیداری که در کیش با یکی از دوستانش داشته به این موضوع اشاره کرده که در دوبی تحت کنترل است.

این گزارش می افزاید: در آخرین تماس تلفنی احمد رضایی با خانواده اش در چهارشنبه هفته گذشته، نکته ابهام آمیزی رد و بدل نشده، اما تلاش های خانواده در روزهای پنج شنبه و جمعه برای ارتباط تلفنی با وی بی نتیجه می ماند و موجبات نگرانی را فراهم می آورد.

در پی این مسئله، خانواده رضایی برای اطلاع از وضعیت فرزندشان یکی از آشنایان خود در دوبی را به محل هتل می فرستند که فرد مذکور پس از حضور در محل حادثه، حضور پر رنگ پلیس را در آنجا مشاهده می کند.

بنابر این گزارش، فرد مذکور پس از سوال های مکرر از پلیس، این گونه پاسخ می شنود که «تنها 2 ساعت پیش، مرگ احمد رضایی به ما گزارش شده» و از توضیحات بیشتر خودداری می کنند.

در ادامه پلیس در مقابل اصرار فرد مذکور اعلام می کند که اطلاعات محرمانه است و تنها در اختیار خانواده ایشان قرار داده خواهد شد.

در پایان، گفتنی است، علی رضایی فرزند دبیر مجمع تشخیص مصلحت با کمک کنسولگری ایران در دوبی در حال انجام تشریفات قانونی برای انتقال جنازه برادرش به ایران می باشد.

تابناک :

نفرت عمومی از خامنه ای هدایت شده، گسترش می یابد!

بحث تازه در سایت های حزب الهی

آیا ستایش های اغراق آمیز و آلوده به چاپلوسی که از علی خامنه ای می شود و نفرت عمومی را نسبت به او تشدید می کند، هدایت شده و هدفمند است؟

به این سئوال، سایت «دیگربان» اینگونه پاسخ داده است:

طی دو سال گذشته تمجید‌های فراوانی از رهبر جمهوری اسلامی در رسانه‌های ایران مطرح شده که بازتاب‌های منفی گسترده‌ای در افکار عمومی مردم ایران داشته است.

در تازه‌ترین انتقاد‌ها از این روش  علی پورطباطبایی  سردبیر سایت حزب الهی «آینده روشن» و «روات حدیث» با انتشار یادداشتی از این روند انتقاد کرده و از دستگاه‌های امنیتی خواسته است با عاملان آن برخورد کنند.

پورطباطیایی نوشته است گروهی که «حرف‌های رهبری» برای آن‌ها اهمیت ندارد٬ از سخنان رهبر جمهوری اسلامی «به عنوان چماق برای کوبیدن مخالفشان استفاده می‌کنند. نهاد‌های امنیتی و قضایی بجای تمرکز روی کسانی که «براساس اصول آزاد اندیشی» فعالیت می‌کنند٬ با اقدام «مجرمانه» کسانی که از مقام رهبری تعاریف اغراق‌آمیز می‌کنند٬ برخورد کنند.

محمدصالح مفتاح‌ از فعالان رسانه‌ای و فرهنگی حزب‌الله نیز با انتقاد از تعریف‌های اغراق‌آمیز از خامنه‌ای٬ نوشت: علما در تبیین رابطه «امام و امت» و «ولایت فقیه» دچار «خطاهای بسیاری» شده‌اند.

پیک نت 23 آبان

زمینه سازی برای ورود قاتل «موبور» به ایران

آماده سازی مردم برای استقبال از حمله

در روزهای اخیر، مطالبی بصورت اس ام اس و یا پیامک وسیعا در ایران پخش می شود که هر آشنا به رویدادهای پیش از کودتای 28 مرداد را به یاد عملکرد شبکه «بدامن» برای آماده سازی افکار عمومی جهت کودتا می آندازد. از جمله متن زیر که در آن با یادآوری جنایاتی که سپاه و چماقداران و امنیتی ها در حق مردم کرده و میکنند، از حمله به ایران استقبال شده است. این متن برای سایت های خبری خارج از کشور نیز ارسال شده و روی برخی سایت ها و وبلاگ ها نیز بدون ارزیابی بالا منتشر شده است:

قاتل موبور؛ قاتل ریشو

اگر قرار باشد با شلیک یک سرباز بمیرم، ترجیح می‌دهم موبور باشد تا ریشو. شاید تعجب کنید که «مگر چه فرقی می‌کند؟». برای خودم دلایلی دارم. حوصله کنید.

چون بعد پدرم، مادرم، همسرم، برادر و خواهر و دوستانم فرمان به خفقان نمی‌گیرند. چون آنها فرصت می‌کنند تا با خیالی آسوده مراسم تشییع و دفنم را برگزار کنند. اصلاً هم نگران دزدیده‌ شدن جسدم نباشند.

خانواده‌ و دوستانم حتا می‌توانند مجلس ختم هم در محله‌مان بگیرند – همه بدون ترس می‌آیند. مطمئنم خانواده‌ و دوستانم می‌توانند هر هفته بدون نگرانی و دغدغه به سر مزارم بیایند.

سرباز موبور وقتی من از پای افتادم، کارت پایگاه خودشان را در جیبم نمی‌گذارد.

چون سرباز موبور که مرا هدف قرار داد به زنان کشورم در خیابان به خاطر ظاهرشان کاری ندارد. آنها را روی زمین نمی‌کشد. شوخی نیست – دست کم نصف مردم کشورم از دست آن سرباز موبور در امان هستند.

چون سرباز موبور که مرا زد، و من از این بابت از او دلخورم، به دختر و پسرهای کشورم در هر گوشه‌ی شهر گیر نمی‌دهد. حتا اگر سرووضعشان ناجور باشد. یا دست در گردن هم انداخته باشند. یا حتا بدتر از آن، با تفنگ آبپاش به هم شلیک کنند.

سرباز موبور به نویسنده و شاعر و نوازنده و خواننده و هنرپیشه و نقاش و مجسمه‌ساز و ورزشکار و … کاری ندارد. یعنی برای این کار به او حقوق نمی‌دهند.

سرباز موبور اگر چیزی از درون خانه‌ی ما بخواهد، حتا اگر آن چیز روی پشت‌بام باشد، در خانه را می‌زند و وارد می‌شود.

سرباز موبور باید مواد فلان معاهده‌ی سرزمین‌های تحت اشعال مصوب سال فلان در ژنو یا اسلو یا بالاخره یکجائی را رعایت کند. وگرنه باید به فرمانده‌اش جواب بدهد. حتا ممکن است محاکمه شود.

سرباز موبور مهمان چند روزه و چند ساله است. بالاخره که چی؟ باید به خانه و زندگی خودش هم برسد. آن وقت دیگر نیست که پسر ۹ و دختر ۶ ساله‌ام، که ده-پانزده سال بعد ممکن است جائی باشند و سروصدائی بکنند را هم بزند.

سرباز موبور ممکن است مقداری از نفت را هم ببرد، ولی سرباز ریشو حتماً می‌برد. تازه سرباز موبور بعضی کارها را هم که من فقط بعضیشان را یادم بود و گفتم، نمی‌کند.

پیک نت 23 آبان

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: